...دیروز و امروز
دیروز...
.
.
.
هنوز هم به خاطرم هست آرامش بی منطق بعد از نگریستن به چشمهای پاکت را.
هنوز هم مشتاق شنیدن گوشه کنایه های زهر آلودت هستم.
هنوز هم دوست دارم شانه به شانه ات،زیر دانه های شکیل برف
در تنفرت از پارک قدم بزنم.
هنوز یادم هست که بوی عطرت روز ها مستم می کرد،
دلم باز میکده ی وجودت را می خواهد.
هنوز هم گه گاهی می شنوم انگار،طنین غرور آمیز کلامت را.
هنوز هم به عادت همیشه لبه پنجره ی حیاط پشتیه قلبم
می نشینم و انتظارت را می کشم.
و امروز...
.
.
.
دیگر با منطق هم از دیدن چشم های بیمارت آرام نمی شوم.
دیگر علاقه ای به شنیدن زنگ گوش خراش صدایت هم ندارم.
دیگر متنفرم از تنفرت از پارک و قدم زدن حتی
با فاصله ات زیر دانه های آب شده ی برف(باران).
دیگر بوی عطرت هم آزارم می دهد،توبه کردم از می و میکده ی وجودت.
دیگر غرور کلامت هم چنگی به دلم نمی زند،بچه گانه است.
دیگر در و پنجره ی حیاط پشتی قلبم را پلمب کرده ام که ترک کنم انتظار دیدنت را......
برای همیشه!!! !